غزل شمارهٔ ۲۱۵ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات متناقض عشق و تلخی‌های آن است. شاعر آرزو دارد که از معشوق پیامی تلخ برسد تا کسی دیگر زحمات و دلشکستگی‌های او را شیرین کند. او به شیرینی لب‌های معشوق اشاره می‌کند و حتی دشنام‌های تلخ را هم شیرین می‌داند. احساس مستی و لطافت عشق را در کنار تلخی‌های هجران و درد فراق باز می‌کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که عشق با همه تلخی‌هایش، شیرینی‌های خاصی دارد و دشنام‌هایی که از معشوق می‌رسد نیز می‌تواند شیرین و خوشایند به نظر بیاید.