غزل شمارهٔ ۲۷۲ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
دم بدم از تو یاد خواهم کرد
هوش جانرا زیاد خواهم کرد
دستم از وصل چون شود کوتاه
دل بیاد تو شاد خواهم کرد
تا که از خود شود فراموشم
لطف و قهر تو یاد خواهم کرد
هم ز دام فراق خواهم جست
هم شکار مراد خواهم کرد
زاد عقبای جان من عشقست
زاد جان را ز یاد خواهم کرد
دم بدم عشق تازه گر نبود
بچه تحصیل زاد خواهم کرد
ناله را سر بکوه خواهم داد
از غم هجر داد خواهم کرد
فیض را درد عشق میسازد
دل بدین درد شاد خواهم کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و یاد معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که همیشه به یاد محبوب خواهد بود و تلاش خواهد کرد که دلش را شاد کند. حتی اگر از وصال دور باشد، یاد و محبت معشوق را فراموش نخواهد کرد و با وجود فراق، به دنبال خوشبختی و عشق خواهد رفت. شاعر همچنین به درد و رنج عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این درد به او زندگی و نشاط می‌بخشد. به طور کلی، شعر از احساسات عمیق عاشقانه و تلاش برای حفظ این عشق در دل حکایت می‌کند.