غزل شمارهٔ ۲۷۶ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر درباره دل تنگی و احساس ناامیدی نسبت به یار صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر یار با او نرسد و خود را نشان ندهد، چه باید کرد. حتی اگر یار به دور از چشم‌ها باشد و نتوان او را دید، در دل عاشق این یار همیشه حضور دارد. شاعر اشاره می‌کند که زیبایی‌هایی که نمی‌توان با کلمات توصیف کرد، در عالم عشق نیز قابل مشاهده نیستند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که دیدن چهره یار، دل و ایمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و اگر یار در زندگی‌اش لحظه‌ای بیاید، آن لحظه باارزش است. در نهایت، شاعر از این بی‌خبری و عدم دستیابی به یار و صفات او ناخشنود و ناامید است و از خود می‌پرسد چه باید کرد.