غزل شمارهٔ ۲۸۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و رابطه با خود و دیگران می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق همیشه در حال تغییر و تحول است و شخص همیشه به نوعی با خود درگیر است. عشق هم می‌تواند دردناک و هم دلنشین باشد؛ گاهی انسان با عشق می‌سوزد و گاهی از آن لذت می‌برد. در نهایت، عشق به عنوان درمانی برای دل‌ها معرفی می‌شود که درد و رنج آن را به وجود می‌آورد.