غزل شمارهٔ ۳۶۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به زیبایی به عشق و ارادت عاشقان به دوست اشاره دارد. شاعر می‌گوید که عاشقان منتظرند تا کشتگان غم عشق‌شان صدایشان را بشنوند و وعده‌های وفا را تحقق بخشند. وقتی دوست آن‌ها را خطاب کند، عاشقان در شور و شادی به رقص و وجد درمی‌آیند و از شوق او جان خود را به لباس قبا تبدیل می‌کنند. همچنین، در هنگام درد و بیماری، عاشقان با محبت و توجه به سؤال‌های دوست، به دلی از دردها می‌پردازند. آن‌ها حاضرند جان خود را فدای دوست کنند و اگر بگویند "بله" به وجود مقدس او، بی‌خود شده و تا ابد در این حال باقی می‌مانند. حتی اگر فیض از دوست باشند، مقام‌های مقدس نیز به او اقتدا می‌کنند.