غزل شمارهٔ ۴۱۳ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به گفتگو با زاهد می‌پردازد و می‌گوید که زهد و دوری از لذات دنیا برای او ممکن نیست. او به دنبال می و مستی و عشق محبوبان است و احساس می‌کند که انتظارات زاهد از او نامعقول است. شاعر به رندی و عاشقی خود افتخار می‌کند و ابراز می‌کند که نمی‌تواند کارهایی را که به آنها سفارش شده، انجام دهد. او خود را وقف عشق و زیبایی می‌کند و از اینکه حتی اگر به دست دوستانش کشته شود، این را زیبا و دلپذیر می‌داند. در نهایت، او به لذت‌هایی اشاره می‌کند که حتی زهر هم در برابر محبت دوستان خوشمزه و شیرین است.