غزل شمارهٔ ۴۴۱ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بهار و رحمت الهی خطاب می‌کند و از او درخواست دارد که جان و دل افراد را تازه کند و بر زمین دل عشق و محبت باران ببارد. او از بهار می‌خواهد که بر سر او قهر نکند و دست توفیق را از او مگیرد. همچنین از بهار می‌خواهد که ریشه جان را تقویت کند و میوه دل را آبدار نماید. شاعر به محنت و درد جدایی اشاره می‌کند و از بهار می‌خواهد که او را رها نکند و دائماً در کنار او باشد. در انتها، شاعر از رحمت و لطف الهی سخن می‌گوید و خواستار تداوم این رحمت‌ها تا ابد می‌باشد.