غزل شمارهٔ ۴۷۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی‌اش به محبوبی خاص سخن می‌گوید. او احساساتی عمیق نسبت به محبوبش دارد و زیبایی‌ها و خصلت‌های او را ستایش می‌کند. همچنین، شاعر به عشق‌های پر شور و محبت‌های عمیق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر نتواند به وصال محبوبش برسد، باز هم از عشق او خرسند است. در عین حال، از دوری و حسرت نیز سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که عشق به محبوبش برایش بسیار ارزشمندتر از هر چیزیست. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که همه جهان را فدای یک مو و زیبایی محبوبش می‌کند.