غزل شمارهٔ ۴۹۸ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به ناامیدی دنیا و فانی بودن زندگی اشاره دارد. شاعر از فیض می‌خواهد که به دردهای دینش توجه کند و از غم و اندوه دنیا فارغ شود. او تاکید می‌کند که در قیامت با آشوب و بلا روبرو خواهد بود و درد ناشی از ناتوانی در تغییر شرایط به دوش او خواهد بود. شاعر به فیض می‌گوید که نباید فریب زیبایی‌های ظاهری دنیا را بخورد و باید از نفس خود غافل نشود، زیرا این نفس می‌تواند مایه دردسر باشد. در نهایت، او بر اهمیت پرهیز از افکار منفی و فتنه‌های درونی تاکید می‌کند.