غزل شمارهٔ ۵۰۷ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
ای یار مخوان ز اشعار الا غزل حافظ
اشعار بود بیکار الا غزل حافظ
در شعر بزرگان جمع کم یابی تو این هر دو
لطف سخن و اسرار الا غزل حافظ
استاد غزل سعدیست نزد همه کس لیکن
دل را نکند بیدار الا غزل حافظ
صوفیه بسی گفتند درهای نکو سفتند
دل را نکشد در کار الا غزل حافظ
در شعر بزرگ روم اسرار بسی درج است
شیرین نبود ای یار الا غزل حافظ
آنها که تهی‌دستند از گفتهٔ خود مستند
کس را نکند هشیار الا غزل حافظ
غواص بحار شعر تا در بکفش افتد
نظمی که بود در بار الا غزل حافظ
شعری که پسندیده است آنست که آن دارد
آن نیست بهر گفتار الا غزل حافظ
ای فیض تتبع کن طرز غزلش چون نیست
شعری که بود مختار الا غزل حافظ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر به زیبایی‌های غزل حافظ اشاره می‌کند و می‌گوید که شعرهای دیگر نمی‌توانند به پای غزل‌های حافظ برسند. او تأکید می‌کند که دل تنها با غزل‌های حافظ بیدار می‌شود و غزل‌های دیگر استادان یا شعرای بزرگ نیز در مقایسه با حافظ کم‌ارزش‌ترند. همچنین، شاعر به اسرار و عمق معنایی غزل‌های حافظ اشاره می‌کند و نتیجه می‌گیرد که هیچ شعری به اندازه غزل‌های حافظ ارزشمند نیست. به عبارتی، غزل حافظ بهترین و بی‌نظیرترین نوع شعر است که دیگران نمی‌توانند به آن دست یابند.