غزل شمارهٔ ۵۱۴ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن به خداوند دعا می‌کند و به صفات او اشاره می‌کند. او از خداوند می‌خواهد که شنوا باشد و شفیعش شود. با وجود اینکه تلاش و همت او بالاست، اما حس می‌کند که دستش کوتاه است. خداوند را کسی می‌داند که در هر جا حاضر است و همه چیز را در بر می‌گیرد. او دنیایش و آخرتش را وابسته به خداوند می‌داند و از او درخواست می‌کند که در روز محاسبه، از گناهانش بگذرد. در پایان، شاعر از خداوند می‌خواهد تا طعم محبت خود را به او بچشاند.