غزل شمارهٔ ۵۴۲ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق عمیق و سرمست کننده معشوق اشاره می‌کند. عاشق به قدری در عشق غرق شده که از خود بی‌خبر است و تمام وجودش را تقدیم معشوق کرده است. مستی او نه از شراب، بلکه از جاذبه و زیبایی معشوق نشأت می‌گیرد. او از دنیا و دلتنگی‌هایش فاصله گرفته و به‌طور کامل در دنیای عشق معشوق غرق شده است. هر قدمی که برمی‌دارد، به‌دنبال آثار معشوق است و هویتش را در عشق به او گم کرده است. در نهایت، عشق او چنان عمیق است که همه چیز را تحت تأثیر قرار داده و او را از هرجهانی دور کرده و به دام معشوق کشانده است.