غزل شمارهٔ ۵۶ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نوعی از عشق و دوری اشاره می‌کند. او می‌گوید که دوستانش از دوری معشوق نمی‌توانند تاب بیاورند و به سرعت به سوی او می‌آیند. بی‌معشوق، زندگی سخت و طاقت‌فرساست و دل نمی‌تواند بیش از این تحمل کند. شاعر از زیبایی معشوق می‌خواهد که خود را نمایان کند تا عقل‌مندان و هوشیاران به حیرت بیفتند و از این حیرت تغییر کنند و به عشق و شادابی جوانی بازگردند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در آن روز خاص، هیچ فضیلتی نیست و همه در عشق غرق خواهند شد.