غزل شمارهٔ ۷۰۵ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به نکات مهمی درباره سخن گفتن و آداب آن اشاره دارد. بیان می‌کند که هر کسی که می‌خواهد در جمع گفتگو کند، باید ابتدا به صحبت‌های خود فکر کند و در انتخاب زمان و مکان برای سخن گفتن دقت کند. همچنین، باید توجه داشته باشد که هر سخنی را نمی‌توان در هر جمعی بیان کرد و لازم است که به احساسات و وضعیت حاضرین توجه شود. افرادی که می‌خواهند در زمره خردمندان قرار بگیرند، باید در مواقعی که نیاز نیست، سکوت کنند و در مواقع لازم سخن بگویند. متن همچنین به این نکته اشاره دارد که زمانی که دل‌ها پر از اندوه است، گاهی گفتن سخن می‌تواند مایه آرامش باشد و دل‌ها را زنده کند. در نهایت، بر اهمیت خویشتنداری در سخن گفتن و بیان نکات مثبت تاکید می‌شود و بیان می‌شود که در دنیای پر از سخن، سخن نیکو کم است. بنابراین، باید از سخنان نیکو بهره برد و در خوردن گفتار پارسا باشیم.