غزل شمارهٔ ۷۴۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت چهره خوبان و ارتباط آن با شادی و غم در زندگی انسان‌هاست. شاعر به توبه از زهد و ریا و نوشیدن می اشاره می‌کند و از جلوه ایمان در مکان‌های خوش‌گذرانی صحبت می‌کند. او می‌گوید که هر جا زیبایی وجود دارد، نشانه‌ای از معشوق نیز دیده می‌شود و جان می‌تواند در آینه‌ی زیبایی‌ها، چهره‌ی محبوب را مشاهده کند. در نهایت، شاعر از ادامه‌ی صحبت در این باره می‌خواهد پرهیز کند، زیرا دیدن چهره محبوب بیشتر به سکوت نیاز دارد.