غزل شمارهٔ ۷۴۶ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت قناعت و پرهیز از زیاده‌خواهی در زندگی اشاره دارد. شاعر توصیه می‌کند که عمر خود را صرف عبادت و طاعت کنیم و برای دست‌یابی به اهداف ارزشمند، باید دانش را کسب کرده و در دل خود به پرورش آن بپردازیم. او به ما یادآوری می‌کند که عمر محدود است و با نزدیک شدن به پایان آن، باید از فرصت‌ها به خوبی استفاده کرده و آماده‌ی برخورداری از شفاعت باشیم. در نهایت، به ما می‌آموزد که قبل از رسیدن اجل، باید نهایت تلاش خود را برای کشت و زراعت در زمین عمر بیفزاییم.