غزل شمارهٔ ۸۳۵ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند درخواست نجات و رهایی از مشکلات و دغدغه‌های زندگی را دارد. او از محیط پر از بلا و غم شکایت می‌کند و به وحشت و خطرات موجود اشاره می‌کند. شاعر احساس تنهایی و اضطراب دارد و از خدا می‌خواهد که او را از وسوسه‌های نفس و آسیب‌های ناشی از هوس‌ها و مردم بد نجات دهد. همچنین، او به جهل و آماده نبودن جامعه برای درک حقیقت اشاره می‌کند و در نهایت به احساس غرق شدن در غم و افسردگی می‌پردازد و از خداوند یاری می‌طلبد.