غزل شمارهٔ ۸۳۷ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند تا دل و جان او را از عشق پر کند و به او حیات جاودان بخشد. او به کمبود روح و جان در بدن اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد که او را از زندان جسم آزاد کند و به فضایی بی‌مکان هدایت کند. شاعر خواهان رهایی از دست دشمنان و مخدوشی خویش است و از خداوند می‌طلبد تا او را با شراب روحانی بی‌غش سیراب کند. همچنین به یاد می‌آورد که از جایی آمده و تمنا دارد دوباره به آنجا هدایت شود، در حالی که می‌بیند دو جهان برای او تنگ شده و از خدا می‌خواهد جهانی وسیع‌تر برای او فراهم کند.