شمارهٔ ۱۳۰ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود درخواست می‌کند که حضورش را بر مجلس روحانیان بگستراند و فضای آن را خوشبو کند. او می‌گوید که در شب فراق، ستاره‌ای نمی‌تابد و از معشوق می‌خواهد که مانند آفتاب بر او بتابد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که مجلسش بهشت را به یاد می‌آورد و از معشوق می‌خواهد که بر آن بیفزاید. او به درد دل و اشک‌های خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که بیاید و زیبایی‌های دل‌انگیز را نمایش دهد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره دارد که زهد خشک و تنها به طاعت نمی‌رسد و از معشوق درخواست می‌کند که با محبت و وصال خود او را سیراب کند.