شمارهٔ ۱۳۵ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با دل‌تنگی و غم، از دوری امام و مشکلاتی که از این جدایی به او رسیده صحبت می‌کند. او ابراز می‌کند که چشمش پر از علامت‌های درد و غم است و اشک‌هایش نماد این درد نیستند. شاعر به ملامت‌هایی که درباره عشق به امام می‌شود اشاره کرده و می‌گوید که او هرگز ندیده است که عشق بدون ملامت وجود داشته باشد. همچنین، او از کسی که در حال امام خبر دارد، می‌پرسد و می‌فهمد که دوری از امام عذاب‌آور و نزدیکی به او مایه آرامش است. شاعر تأکید می‌کند که هیچ کس غیر از امام برای هدایت مردم قابل قبول نیست و در پایان از دیگران دعوت می‌کند تا تلاش کنند به وصال امام برسند و طعم کرامت او را بچشند.