نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳۷ فیض کاشانی

فیض کاشانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

تو را می‏گویم ای جویای حق هی

ز جان بنده بشنو این نه از وی‏

غذای روح کن گفت پیمبر

مخوان غیر از حدیث از درس‏ها شی‏ء

شراب حبّ اهل البیت درکش

به آب زندگانی بوده‏ام پی‏

تو را شرع پیمبر رهنما بس

چه می‏جوئی ز اسرار جم و کی

به جز حرف خدا و دوستانش

هر آن حرفی که گوئی هست لاشی‏ء

مده از دست امر شرع ای فیض

اگر خواهی به جان و دل شوی حی‏

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به جویای حقیقت اشاره می‌کند و او را به شنیدن پیغام‌هایی از دل بندگان خدا دعوت می‌کند. او تأکید می‌کند که تنها حدیث پیامبر و آموزه‌های او را باید خواند و به جای فراموش کردن آن، باید به عشق اهل بیت توجه کرد. شاعر می‌گوید که شرع پیامبر راهنمای انسان است و هرچه غیر از آن گفته شود، بی‌ارزش است. در نهایت، او به جویای حق توصیه می‌کند که دستورهای شرع را رها نکند تا به حیات حقیقی برسد.