شمارهٔ ۳۵ فیض کاشانی
فیض کاشانی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای هدهد صبا به سبا میفرستمت
بنگر که از کجا به کجا میفرستمت
یعنی ز ما به مهدی هادی پیام بر
کو روز و شب دعا و ثنا میفرستمت
هر صبح و شام قافلهای از دعای خیر
در صحبت شمال و سبا میفرستمت
در راه عشق مرحله قرب و بعد نیست
میبینمت عیان و دعا میفرستمت
تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب
جان عزیز خود به فدا میفرستمت
ای دل بیا که هاتف غیبم به مژده گفت
با درد صبر کن که دوا میفرستمت
ای فیض، جان به تحفه به نزدیک او ببر
بشتاب هان به وصل و لقا میفرستمت
حیف است طایری چو تو در خاکدان غم
زینجا به آشیان بقا میفرستمت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به هدهدی خطاب می‌کند که قرار است پیامی به مهدی هادی (امام مهدی) ارسال کند. شاعر از هدهد می‌خواهد تا دعاها و نیکی‌ها را از طرف او به سمت مهدی هادی بفرستد و ضمن اشاره به عشق و نزدیکی به مهدی، به اهمیت دعا و ارتباط با او تاکید می‌کند. همچنین، شاعر آرزوی رهایی از غم‌ها و رسیدن به وصال و محبت الهی را دارد و به هدهد می‌گوید که از خاک غم به آشیان بقا برود. در کل، این شعر پیام عشق و امید به ارتباط با منجی و دل‌خوشی به دعاهاست.