شمارهٔ ۳۶ فیض کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به شدت عاشقانه و عارفانه است و به وجود محبوب و معشوق اشاره می‌کند. شاعر فضای خود را به منزلی تشبیه می‌کند که محبوب در آن سکونت دارد و از او می‌خواهد که نزد او فرود آید. او بیان می‌کند که تنها عشق و محبت به محبوب در دلش جای دارد و تمام وجودش به خاطر اوست. شاعر معشوق را به عنوان محور همه عالم و بلکه سرچشمه کل صفات و کمالات معرفی کرده و بر این باور است که خوشبختی واقعی در نزد او و در محبت او نهفته است. او در نهایت به زلال و فیض الهی اشاره می‌کند که از آستانه معشوق جاری می‌شود و خود را وابسته به او می‌داند. در کل، شعر پر از عشق و ستایش نسبت به محبوب است و به جلال و جمال او می‌پردازد.