شمارهٔ ۱ فضولی
فضولی بغدادی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
بِاسمک اللهم یا فتاح اَبوابُ المنا
یا غنی الذات یا مَن فیهِ بُرهان الغنا
یا مفیض الجود یا فیاض آثار الوجود
یا قدیمُ المُلک یا مَن لَم یغیره الفنا
یا عمیم اللُّطف یا وهاب لِذّاتُ السُّرور
یا طَبیبُ القَلب یا حَلّال اشکال العنا
قَد جنی قَلبی مِنَ الدُّنیا ذُنوبا ثُمَّ تاب
قَد اتی مُستَغفِرا فَاغفِر لَهُ ما قَد جنا
اَنتَ مَسجودی و مَعبودی فَلَم اَعبُد سواک
اَنتَ خَلّاقی و رَزّاقی وَ لَم اَعلُم انا
تالَ قَدری مِنکَ مِعراجُ المَعالی واعتلا
حازَ قَلبی مِنکَ اَسرارُ المَعانی و اغتنا
قَد شَرَحتُ الصَّدر فَاحلُل مِن لِسانی عُقدة
نِعمةٌ اَعطیتُها تَمَّم بِتوفیقُ الثَّنا
قَد وَهَبتُ النُّطق قَدَّرنی عَلیٰ حُسن المقال
حِکمةٌ اخفیتُها فِی الشعر بینها هنا
اَفضَلُ الاَلطافُ اِدراکُ المَعانی فِی الکَلام
احمد الله الذی اعطی فضولی ما عنا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن دعایی است که به خداوند، به عنوان منبع بخشش و رحمت، خطاب می‌شود. در آن از خداوند خواسته می‌شود که درهای رحمت را بگشاید و از خطاها و گناهان بندگانش بگذرد. دعا به ستایش خداوند و یادآوری صفات او مانند غنی و بخشنده می‌پردازد. همچنین گوینده از خداوند می‌خواهد تا به او در بیان معانی و انتقال حسن گفتار کمک کند و از نیکویی‌های او سپاسگزاری می‌کند. در پایان تأکید می‌شود که تنها خداوند شایسته پرستش است.