شمارهٔ ۱۲۳ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یک ناصح یا مشاور می‌پردازد که با نصایحش نه‌تنها دردی از او کم نمی‌کند، بلکه بر آلامش می‌افزاید. شاعر از ناصح می‌خواهد که به جای نصیحت‌های بی‌فایده، دردهای درونی‌اش را درک کند. او احساس می‌کند که نصایح فقط به آتش درونش دامن می‌زنند و از او می‌خواهد که دردی که دارد را درک کند و به او کمک کند، نه اینکه او را به پنهان‌کردن مشکلاتش تشویق کند. در نهایت، شاعر به بی‌فایده بودن نصایح استادانه اشاره می‌کند، چرا که او خود با درد و رنج دست و پنجه نرم می‌کند و ناصح از عمق این درد‌ها بی‌خبر است.