شمارهٔ ۱۲۵ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شیخ خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که مانع عشق جوانان نشود، زیرا او دیگر کودک نیست و می‌داند که عشق واقعی چیست. او تأکید می‌کند که قوانین منع عشق به زیبایی‌های جوانان از درک صحیح قرآن نشأت نمی‌گیرد. شاعر از درد و رنج دل خود به خاطر این ممنوعیت می‌گوید و از شیخ می‌خواهد که او را با طعنه‌هایش آزار ندهد. او به جوانی و لذت‌های آن اشاره می‌کند و می‌گوید که نباید پیر و پریشان باقی بمانند و باید از جوانی و شراب ناب لذت ببرند. شاعر در نهایت می‌گوید که ترک این خواسته‌ها و عشق به جوانان کار آسانی نیست.