شمارهٔ ۱۷۴ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق می‌گوید. او قبل از عاشق شدن، سینه‌اش آرام بود و غم و سوزی در دلش وجود نداشت. اما روزی که عشق به سراغش آمد، او را به شدت تحت تأثیر قرار داد و احساس کرد که هویت و وجودش تنها به عشق بستگی دارد. شاعر بیان می‌کند که درد تنهایی را از زمان‌های دور تجربه کرده و هیچ‌کس دیگر نمی‌تواند این درد را احساس کند. او فقط عاشق بوده و هیچ کار دیگری نکرده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که غم و درد ناشی از عشق برای او طبیعی شده و قبل از این وضعیت، غم و درد را در دل معشوق نمی‌دیده است.