شمارهٔ ۲۰۴ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از زاهد و عذاب‌هایی که به او می‌دهد سخن می‌گوید. او احساس تنهایی و عدم فهمی از درد دلش را بیان می‌کند و می‌گوید که در این دنیا هیچ کس به اندازه او گرفتار نیست. همچنین، به فتنه‌ها و مشکلاتی که از طرف خداوند به او می‌رسد اشاره می‌کند و می‌گوید اگر کسی شبیه خداوند پیدا شود، حتماً دردسر دیگری خواهد بود. شاعر به زخم دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که مرهم آن به تأخیر افتاده و برای بهبود این ویرانه، نیاز به معمار دیگری دارد. او در نهایت از شیوه نماز خواندنش سخن می‌گوید و در دل خود تنها به یاد کسی است که همه چیز را اداره می‌کند. در نهایت، او از یار خود می‌پرسد که آیا می‌تواند در مسیر این دوستی سرش را فرود بیاورد یا نه، زیرا نمی‌تواند به کسی جز یارش دل ببندد.