شمارهٔ ۲۱۶ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر با حال و هوای عاشقانه و عارفانه درباره اهمیت باده و تأثیر آن بر روح و دل شاعر سخن می‌گوید. شاعر از خداوند طلب کمک می‌کند و از او می‌خواهد که او را از نگاه پیر می‌فروش دور نگه دارد. او به این نکته اشاره می‌کند که باده، نه تنها از انگور، بلکه مملو از احساسات و دردهای اوست. شاعر با کنایه به زناشویی حیات دنیا، درخواست می‌کند تا باده‌ای بیاورند که بتواند زبانش را باز کند و سخنان دلش را بیان کند. او می‌گوید که در این دنیا جز باده‌ای که به هوش و عقل او طراوت می‌بخشد، چیزی با ارزش نیست. به‌علاوه، او به این نکته توجه می‌کند که وابستگی‌ها و تعلقات، عیب‌هایی هستند که باید کنار گذاشته شوند تا دست یافتن به تجرد و حقیقت ممکن شود.