شمارهٔ ۲۲۵ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگری عمیق از عشق و درد ناشی از آن است. شاعر از رحمت خاصی صحبت می‌کند که در پس جفای معشوق به او نهفته است و وفای معشوق را به عنوان نشانی از اخلاص می‌داند. او خود را در بزم غم عشق مست توصیف کرده و از سرود ناله‌اش می‌گوید. عشق او به قدری عمیق است که عقل را زیر پا می‌گذارد. شاعر به تعبیر زیبایی، پروانه‌ای را که به شمع نزدیک می‌شود، به عنوان نشانه‌ای از عشق می‌بیند و می‌گوید که درد و رنج عشق، ارزش و قیمتی به او داده است. غم معشوق جزئی جدایی‌ناپذیر از وجود او شده و در نهایت، شاعر به اهمیت راز عشق و عدم بیان آن برای دیگران اشاره می‌کند.