شمارهٔ ۲۲۸ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به نقد واعظان و مفسران دینی می‌پردازد که به جای راهنمایی صحیح، تنها اخبار منفی و عذاب و جهنم را منتقل می‌کنند. او به تناقضات و تفسیرهای نادرست آنها از قرآن اشاره کرده و می‌گوید که واعظان به دنبال ارتقاء خود هستند و دین را بر اساس خواسته‌های خود ویران می‌کنند. شاعر با شکایت از این وضعیت، می‌پرسد که چرا واعظان به او امید و آرامش نمی‌دهند و او را به درک عمیق‌تری از عشق و زیبایی‌های زندگی هدایت نمی‌کنند. نهایتاً، او به این نکته اشاره می‌کند که اگر واعظان واقعا به ایمانشان پایبند بودند، نمی‌خواستند مردم را از زیبایی‌های دنیا دور کنند.