شمارهٔ ۲۶۰ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساسات عمیق و عذابی را بیان می‌کند که ناشی از عشق و longing (اشتیاق) او به معشوق است. او می‌گوید اگر برود، اشک‌اش هم کم نمی‌شود و حسی شبیه به چشمه‌ای زنده خواهد شد. شاعر به امید این که در کنار معشوقش باشد، راضی به تحمل سختی‌ها می‌شود و خونش به مانند صید در دام می‌ریزد. او در میخانه‌ای غمگین به سر می‌برد و می‌گوید که ضعفش به حدی است که نمی‌تواند حال دلش را توضیح دهد، مگر اینکه کسی حالش را از سینه‌اش بپرسد. در دلش تنها جای معشوق وجود دارد و از ضعف، یاری برایش نمی‌ماند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که اگر هوای محبوبش را داشته باشد، چیز عجیبی نیست و عشق او باعث شده که ترسی نداشته باشد.