شمارهٔ ۲۶۶ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و عواطف عمیق خود سخن می‌گوید. او به شدت به کسی که دوستش دارد وابسته است و برای دوستی‌اش با آن شخص، نسبت به دیگرانی که او را دوست دارند، حس خصومت پیدا کرده است. شاعر از زیبایی همسرش و تأثیر چشمان و ابروانش بر دل و جان خود می‌گوید و بیان می‌کند که درد عاشقی برای او قابل تحمل نیست. او به عذاب و مشکلاتی که از عشق می‌کشد اشاره دارد و حتی می‌گوید که اگر رقیبی هم در کنارش باشد، این عشق را تحمل می‌کند. در نهایت، او خود را رند و معشوق را شوخ و بلاانگیز معرفی می‌کند و می‌گوید که این وضعیت برای او عادی است.