شمارهٔ ۳۶۷ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دردهای درونی و سختی‌های قلبی خود سخن می‌گوید و از کسانی که ناآگاهند می‌خواهد به داستان او گوش دهند. او تأکید دارد که نباید به گفته‌های رقیبان کم‌عهد گوش بسپارند و فقط باید از عشق و احساسات واقعی آگاه شوند. او اشاره می‌کند که نباید از او درباره زیبایی‌ها بپرسند، بلکه باید از زیبایی‌ها و لذات عشق بگویند. در نهایت، شاعر از شنیدن حکایاتی جدید و عمیق درباره درد و غم دل خود صحبت می‌کند و دعوت می‌کند تا به قصه‌های تازه بپردازند و از تاریکی‌های قدیمی بیرون بیایند.