شمارهٔ ۳۷۰ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به زیبایی‌های طبیعی و عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید که در کنار گلشن، زیبایی‌های کسی را دیده است که مانند گل‌ها در دل دیگران حس حسادت و嫉妤تی به وجود می‌آورد. چهره‌اش در بهار مانند آثار نقاشی جلوه‌گری می‌کند و زیبایی‌اش در هر جایی سایه می‌افکند. همچنین، غنچه‌ها از زیبایی لب‌های او دل‌شان خونین است و او با حضورش، همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد. شاعر در نهایت از عواطف و حسادت‌هایی که ناشی از عشق است سخن می‌گوید و خود را به خاطر توجه به زیبایی‌ها و احساسات عمیقش مورد سوال قرار می‌دهد.