شمارهٔ ۴۰۹ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس تنهایی و مشکلات انسانی اشاره دارد. شاعر از دیگران می‌خواهد که از او پرس و جو نکنند، زیرا او دردی عمیق دارد که تنها خود او می‌تواند آن را تحمل کند. او به یعقوب و صبرش در انتظار یوسف اشاره می‌کند و می‌گوید که چرا باید از روزگار گله کند. شاعر به محنت هجران اشاره کرده و می‌پرسد که چرا کسی نمی‌تواند به وصل امیدوار باشد. او امید را به مانند گل می‌داند که برای شکفتن نیاز به آب دارد و می‌گوید که محبتیر است که به سمت خوبان نمی‌رود. همچنین به درد و رنجی که جامعه بر دوش او می‌گذارد، اشاره می‌کند و از بی‌توجهی دیگران به زحمات او ناراحت است. او در نهایت به یادآوری خاطرات تلخ و نغمه‌های خوشی که دیگر از کسی نمی‌شنود، اشاره می‌کند.