شمارهٔ ۴۳ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او ابتدا با نگاهی به گذشته، از جفاهای معشوق در دوران کودکی و جوانی‌اش یاد می‌کند و بیان می‌دارد که بی‌وفایی را نه از کسی، بلکه از معشوق آموخته است. شاعر به حسرت می‌خورد که ای کاش به درگاه معشوق نمی‌رفت و از دیدن معشوق با دیگران رنج می‌کشد. او دل خود را در دام زلف معشوق می‌بیند و در نهایت بیان می‌کند که حتی در دوری از جانان، چشمانش پر از اشک است و بارها به سر کوچه او سر زده است.