شمارهٔ ۷۶ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق و اندوه شاعر درباره عشق و غم می‌پردازد. شاعر در طربخانه‌ای از درد و رنج، به یاد محبوبش می‌افتد و وعده‌ای از او می‌گیرد که می‌تواند دلش را شفا دهد. او از روزها و شب‌های غم‌انگیز خود می‌نالد و بر این باور است که هیچ کس نمی‌تواند از عذاب‌های دل او بکاهد. شاعر به تضاد بین عاشقی و ظلمی که از طرف معشوق می‌بیند، اشاره کرده و می‌گوید این چه ستمی است که او را با تیغ عشق مجروح کرده. این شعر ترکیبی از حسرت، اعتراف و ناله در برابر بی‌رحمی عشق و زیبایی معشوق است.