شمارهٔ ۸۵ فضولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تجربه دردناک عشق و بی‌فایده بودن آن سخن می‌گوید. او عشق را بلایی می‌داند که باعث عذاب و رنجش شده و عشق ورزیدن را به نوعی بت‌پرستی تشبیه می‌کند. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند اما از خودپرستی و خودنمایی عاشقان انتقاد می‌کند. او به جهانی که پر از خودفروشی و فریب است اشاره دارد و به این نتیجه می‌رسد که جستجو برای عرفان و حقیقت در چنین دنیایی بی‌فایده است. در انتها، شاعر به محنت‌های فراوان زندگی و بی‌ثباتی آن اشاره کرده و می‌گوید که زندگی پر از درد و رنج است.