شمارهٔ ۳۲۰ غالب دهلوی
غالب دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری
دلی دارم که سرکار تمناهاست پنداری
حباب از فرق عشاق ست و موج از تیغ خوبانش
شهادتگاه ارباب وفا دریاست پنداری
به گوشم می رسد از دور آواز درا امشب
دلی گم گشته ای دارم که در صحراست پنداری
ازو باور ندارد دعوی ذوق شهادت را
نگاهش با رقیب و خاطرش با ماست پنداری
در و دیوار را در زر گرفت آه شرربارم
شب آتش نوایان آفتاب انداست پنداری
فدایش جان که بهر کشتنم تدبیرها دارد
عتاب من به بخت خویشتن بیجاست پنداری
گرستیم آنقدر کز خون بیابان لاله زاری شد
خزان ما بهار دامن صحراست پنداری
جنون الفت همچون خودی دارد تماشا کن
شکست صد دل از رنگ رخش پیداست پنداری
نوید وعده قتلی به گوشم می‌رسد غالب
لب لعلش به کام بیدلان گویاست پنداری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق و پرهیجان عاشقانه می‌پردازد. شاعر از شور و غوغای عشق و تمناهای دل سخن می‌گوید و وجود حباب‌ها و موج‌ها را به وفا و زیبایی معشوق نسبت می‌دهد. او احساس گم‌شدگی خود را در دل صحرا بیان کرده و می‌گوید که ناامیدی از عشقش دارد. همچنین تناقضاتی را در عشق و نگاه معشوقش می‌بیند و با زبانی استعاری از در و دیوار خانه و آواز دلنواز به تصورات عاشقانه خود اشاره می‌کند. شاعر با تأکید بر عشق و جنونش، به تعاملات دل و دنیای بیرون اشاره می‌کند و در نهایت به وعده عشق و مرگ که به گوشش می‌رسد، می‌پردازد. این شعر عواطف عمیق و پیچیده انسانی را به تصویر می‌کشد.