غزلیات — دیوان اشعار غالب دهلوی

Name: غزلیات — دیوان اشعار غالب دهلوی
Author: غالب دهلوی

غالب دهلوی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را
شمارهٔ ۶ — نهفت شوخی بی پرده شور جنگش را
شمارهٔ ۱ — نمی‌بینیم در عالم نشاطی کاسمان ما را
شمارهٔ ۴ — ای به خلا و ملا خوی تو هنگامه زا
شمارهٔ ۸ — چون به قاصد بسپرم پیغام را
شمارهٔ ۵ — سپردم دوزخ و آن داغ‌های سینه تابش را
شمارهٔ ۷ — ای روی تو به جلوه درآورده رنگ را
شمارهٔ ۳ — ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا
شمارهٔ ۱۱ — من آن نیم که دگر می توان فریفت مرا
شمارهٔ ۱۴ — شکست رنگ تا رسوا نسازد بی قراران را
شمارهٔ ۱۲ — جان بر نتابد ای دل هنگامه ستم را
شمارهٔ ۹ — در هجر طرب بیش کند تاب و تبم را
شمارهٔ ۱۰ — سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا
شمارهٔ ۱۳ — بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا
شمارهٔ ۱۵ — نوید التفات شوق دادم از بلا جان را
شمارهٔ ۱۶ — خاموشی ما گشت بدآموز، بتان را
شمارهٔ ۲۴ — پس از کشتن به خوابم دید نازم بدگمانی را
شمارهٔ ۲۲ — دل تاب ضبط ناله ندارد خدای را
شمارهٔ ۱۸ — نگویم تازه دارم شیوه جادوبیانان را
شمارهٔ ۲۳ — به پایان محبت یاد می آرم زمانی را
شمارهٔ ۲۱ — تا دوخت چاره گر جگر چارپاره را
شمارهٔ ۱۷ — غمت در بوته دانش گدازد مغز خامان را
شمارهٔ ۳۱ — جز دفع غم ز باده نبوده‌ست کام ما
شمارهٔ ۲۶ — باده مشکبوی ما بید و کنار کشت ما
شمارهٔ ۳۵ — راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما
شمارهٔ ۳۹ — لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما
شمارهٔ ۴۰ — محو کن نقش دویی از ورق سینه ما
شمارهٔ ۳۳ — در گرد غربت آینه دار خودیم ما
شمارهٔ ۳۶ — آشنایانه کشد خار رهت دامن ما
شمارهٔ ۳۷ — از تست اگر ساخته، پرداخته ما
شمارهٔ ۳۸ — مدام محرم صهبا بود پیاله ما
شمارهٔ ۳۴ — از وهم قطرگی ست که در خود گمیم ما
شمارهٔ ۴۸ — از انده نایافت قلق می‌کنم امشب
شمارهٔ ۴۱ — ای خداوند خردمند و جهان داور دانا
شمارهٔ ۴۳ — پس از عمری که فرسودم به مشق پارسایی‌ها
شمارهٔ ۴۲ — به شغل انتظار مهوشان در خلوت شب‌ها
شمارهٔ ۴۵ — خیز و بیراهه روی را سر راهی دریاب
شمارهٔ ۴۶ — گر پس از جور به انصاف گراید چه عجب؟
شمارهٔ ۴۴ — ز من گرت نبود باور انتظار، بیا
شمارهٔ ۴۷ — جنون محمل به صحرای تحیر رانده است امشب
شمارهٔ ۵۱ — فغان که برق عتاب تو آنچنانم سوخت
شمارهٔ ۵۶ — هر چه فلک نخواسته ست هیچ کس از فلک نخواست
شمارهٔ ۵۳ — اندوده به داغی دو سه پر کاله فرو ریخت
شمارهٔ ۴۹ — سحر دمیده و گل در دمیدنست مخسپ
شمارهٔ ۵۲ — آن که بی پرده به صد داغ نمایانم سوخت
شمارهٔ ۵۴ — نگه به چشم نهان و ز جبهه چین پیداست
شمارهٔ ۵۰ — خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداخت
شمارهٔ ۵۵ — منع ز صهبا چرا باده روان پرور است
شمارهٔ ۵۷ — بس که درین داوری بی اثر افتاده است
شمارهٔ ۵۸ — از فرنگ آمده در شهر فراوان شده است
شمارهٔ ۵۹ — جیب مرا مدوز که بودش نمانده است
شمارهٔ ۶۰ — گر بار نیست سایه خود از بید بوده است
شمارهٔ ۶۳ — هم وعده و هم منع ز بخشش چه حسابست
شمارهٔ ۶۴ — نشاط معنویان از شرابخانه تست
شمارهٔ ۶۲ — سموم وادی امکان ز بس جگر تابست
شمارهٔ ۶۱ — امشب آتشین‌رویی گرم ژندخوانی‌هاست
شمارهٔ ۷۲ — لب شیرین تو جان نمکست
شمارهٔ ۶۶ — چو صبح من ز سیاهی به شام مانندست
شمارهٔ ۶۹ — کشته را رشک کشته دگرست
شمارهٔ ۶۷ — به خود رسیدنش از ناز بس که دشوارست
شمارهٔ ۶۸ — چشمم از ابر اشکبارترست
شمارهٔ ۷۰ — سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است
شمارهٔ ۷۱ — ما لاغریم گر کمر یار نازکست
شمارهٔ ۶۵ — حق جلوه گر ز طرز بیان محمدست
شمارهٔ ۷۳ — لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست
شمارهٔ ۷۴ — در بذل لآلی و رقم دست کریم ست
شمارهٔ ۷۵ — گرد ره خویش از نفسم باز ندانست
شمارهٔ ۷۹ — ز من گسستی و پیوند مشکل افتاده ست
شمارهٔ ۷۷ — ای که گفتی غم درون سینه جانفرساست، هست
شمارهٔ ۷۸ — به وادیی که در آن خضر را عصا خفته ست
شمارهٔ ۸۰ — ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست
شمارهٔ ۷۶ — تا به سویم نظر لطف «جمس تامسن » است
شمارهٔ ۸۵ — هر ذره محو جلوه حسن یگانه‌ای‌ست
شمارهٔ ۸۱ — در بند تو چشم از دو جهان دوخته ای هست
شمارهٔ ۸۴ — اختری خوشتر ازینم به جهان می بایست
شمارهٔ ۸۶ — ظهور بخشش حق را ذریعه بی سببی ست
شمارهٔ ۸۲ — غبار طرف مزارم به پیچ و تابی هست
شمارهٔ ۸۷ — با من که عاشقم سخن از ننگ و نام چیست؟
شمارهٔ ۸۸ — گفتم به روزگار سخنور چو من بسی ست
شمارهٔ ۸۳ — هند را رند سخن پیشه گمنامی هست
شمارهٔ ۸۹ — لعل تو خسته اثر التماس کیست؟
شمارهٔ ۹۱ — در گرد ناله وادی دل رزمگاه کیست؟
شمارهٔ ۹۰ — ببین که در گل و مل جلوه گر برای تو کیست؟
شمارهٔ ۹۲ — در تابم از خیال که دل جلوه گاه کیست؟
شمارهٔ ۹۳ — نه هرزه همچو نی از مغزم استخوان خالی ست
شمارهٔ ۹۴ — گلشن به فضای چمن سینه ما نیست
شمارهٔ ۹۵ — بلبل دلت به ناله خونین به بند نیست
شمارهٔ ۹۶ — منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست
شمارهٔ ۱۰۴ — یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت
شمارهٔ ۹۷ — دل بردن ازین شیوه عیانست و عیان نیست
شمارهٔ ۹۹ — یاد از عدو نیارم وین هم ز دوربینی ست
شمارهٔ ۱۰۰ — خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت
شمارهٔ ۱۰۱ — گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت
شمارهٔ ۱۰۳ — بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت
شمارهٔ ۹۸ — چه فتنه ها که در اندازه گمان تو نیست
شمارهٔ ۱۰۲ — ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت
شمارهٔ ۱۰۶ — محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟
شمارهٔ ۱۰۷ — نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟
شمارهٔ ۱۰۸ — جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج
شمارهٔ ۱۰۹ — ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ
شمارهٔ ۱۰۵ — دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت
شمارهٔ ۱۱۱ — باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح
شمارهٔ ۱۱۰ — در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ
شمارهٔ ۱۱۲ — آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح
شمارهٔ ۱۱۳ — ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ
شمارهٔ ۱۱۴ — تا بشوید نهاد ما ز وسخ
شمارهٔ ۱۱۸ — بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد
شمارهٔ ۱۱۶ — تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد
شمارهٔ ۱۱۷ — به بند پرسش حالم نمی توان افتاد
شمارهٔ ۱۱۵ — لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد
شمارهٔ ۱۱۹ — هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد
شمارهٔ ۱۲۰ — غم من از نفس پندگو چه کم گردد
شمارهٔ ۱۲۳ — به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد
شمارهٔ ۱۲۱ — دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد
شمارهٔ ۱۲۲ — آزادگی ست سازی اما صدا ندارد
شمارهٔ ۱۲۶ — خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد
شمارهٔ ۱۲۷ — نقابدار که آیین رهزنی دارد
شمارهٔ ۱۲۴ — تنگست دلم حوصله راز ندارد
شمارهٔ ۱۲۵ — نومیدی ما گردش ایام ندارد
شمارهٔ ۱۲۸ — کو فنا تا همه آلایش پندار برد
شمارهٔ ۱۳۰ — حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد
شمارهٔ ۱۳۴ — صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد
شمارهٔ ۱۲۹ — ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد
شمارهٔ ۱۳۶ — شادم به خیالت که ز تابم به در آورد
شمارهٔ ۱۳۵ — هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد
شمارهٔ ۱۳۳ — از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد
شمارهٔ ۱۳۱ — در کلبه ما از جگر سوخته بو برد
شمارهٔ ۱۳۲ — اگر به دل نخلد هر چه از نظر گذرد
شمارهٔ ۱۳۸ — صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد
شمارهٔ ۱۴۰ — گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد
شمارهٔ ۱۴۳ — خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد
شمارهٔ ۱۳۷ — اگر داغت وجودم را در اکسیر نظر گیرد
شمارهٔ ۱۴۲ — نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد
شمارهٔ ۱۴۱ — تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد
شمارهٔ ۱۳۹ — من به وفا مردم و رقیب به در زد
شمارهٔ ۱۴۴ — گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسد
شمارهٔ ۱۴۵ — خوبان نه آن کنند که کس را زیان رسد
شمارهٔ ۱۴۶ — نیست وقتی که به ما کاهشی از غم نرسد
شمارهٔ ۱۴۷ — هر ذره را فلک به زمین‌بوس می‌رسد
شمارهٔ ۱۴۹ — ترا گویند عاشق دشمنی آری چنین باشد
شمارهٔ ۱۵۰ — به ره با نقش پای خویشم از غیرت سری باشد
شمارهٔ ۱۵۲ — شوخی چشم حبیب فتنه ایام شد
شمارهٔ ۱۵۱ — تا چند بلهوس می و عاشق ستم کشد
شمارهٔ ۱۴۸ — ز رشک ست این که در عشق آرزوی مردنم باشد
شمارهٔ ۱۵۳ — دل اسباب طرب گم کرده در بند غم نان شد
شمارهٔ ۱۵۵ — ز گرمی نگهت خون دل به جوش آمد
شمارهٔ ۱۵۴ — دیگر از گریه به دل رسم فغان یاد آمد
شمارهٔ ۱۵۶ — چو زه به قصد نشان بر کمان بجنباند
شمارهٔ ۱۵۷ — نهم جبین به درش آستان بگرداند
شمارهٔ ۱۵۹ — گر چنین ناز تو آماده یغما ماند
شمارهٔ ۱۶۰ — نفس از بیم خویت رشته پیچیده را ماند
شمارهٔ ۱۵۸ — نادان صنم من روش کار نداند
شمارهٔ ۱۶۱ — دریغا که کام و لب از کار ماند
شمارهٔ ۱۶۶ — عجب که مژده دهان رو به سوی ما آرند
شمارهٔ ۱۶۲ — باید ز می هر آینه پرهیز گفته‌اند
شمارهٔ ۱۶۳ — بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند
شمارهٔ ۱۶۴ — مژده صبح درین تیره شبانم دادند
شمارهٔ ۱۶۸ — ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند
شمارهٔ ۱۶۵ — پروا اگر از عربده دوش نکردند
شمارهٔ ۱۶۷ — شوقم ز پند بر در فریاد می‌زند
شمارهٔ ۱۷۱ — آنان که وصل یار همی آرزو کنند
شمارهٔ ۱۷۳ — به عشق از دو جهان بی نیاز باید بود
شمارهٔ ۱۷۲ — به مقصدی که مر آن را ره خدا گویند
شمارهٔ ۱۷۰ — دلستانان بحل اند ار چه جفا نیز کنند
شمارهٔ ۱۷۵ — قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟
شمارهٔ ۱۷۴ — دانست کز شهادتم امید حور بود
شمارهٔ ۱۷۶ — چه خیزد از سخنی کز درون جان نبود
شمارهٔ ۱۶۹ — بتان شهر ستم پیشه شهریارانند
شمارهٔ ۱۷۷ — دوش کز گردش بختم گله بر روی تو بود
شمارهٔ ۱۸۰ — چاک از جیبم به دامان می‌رود
شمارهٔ ۱۸۴ — دگر فریب بهارم سر جنون ندهد
شمارهٔ ۱۷۹ — عاشق چو گفتیش که برو زود می‌رود
شمارهٔ ۱۷۸ — تاجر شوق بدان ره به تجارت نرود
شمارهٔ ۱۸۱ — چون گویم از تو بر دل شیدا چه می‌رود؟
شمارهٔ ۱۸۳ — دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد
شمارهٔ ۱۸۲ — چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود
شمارهٔ ۱۸۷ — نه از شرمست کز چشم وی آسان برنمی‌آید
شمارهٔ ۱۸۸ — چه عیش از وعده چون باور ز عنوانم نمی‌آید
شمارهٔ ۱۸۵ — غم چو به هم درافگند رو که مراد می‌دهد
شمارهٔ ۱۹۰ — ز بس تاب خرام کلکم آذر بیزد از کاغذ
شمارهٔ ۱۸۹ — کسی بامن چه در صورت پرستی حرف دین گوید
شمارهٔ ۱۸۶ — داغم از پرده دل رو به قفا می‌آید
شمارهٔ ۱۹۲ — ای دل از گلبن امید نشانی به من آر
شمارهٔ ۱۹۱ — به مرگ من که پس از من به مرگ من یاد آر
شمارهٔ ۱۹۴ — بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر
شمارهٔ ۱۹۶ — بیا و جوش تمنای دیدنم بنگر
شمارهٔ ۱۹۹ — ای ذوق نواسنجی بازم به خروش آور
شمارهٔ ۲۰۰ — ای شوق به ما عربده بسیار میاموز
شمارهٔ ۱۹۷ — در گریه از بس نازکی رخ مانده بر خاکش نگر
شمارهٔ ۱۹۵ — بتی دارم ز شنگی روزگاران خو، بهاران بر
شمارهٔ ۱۹۸ — بر دل نفس غمم سرآور
شمارهٔ ۱۹۳ — مژده ای ذوق خرابی که بهارست بهار
شمارهٔ ۲۰۲ — با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز
شمارهٔ ۲۰۳ — یقین عشق کن و از سر گمان برخیز
شمارهٔ ۲۰۴ — یارب ز جنون طرح غمی در نظرم ریز
شمارهٔ ۲۰۵ — لطفی به تحت هر نگه خشمگین شناس
شمارهٔ ۲۰۸ — تیغ از نیام بیهده بیرون نکرده کس
شمارهٔ ۲۰۷ — کاشانه نشین عشوه گری را چه کند بس؟
شمارهٔ ۲۰۶ — داغ تلخ گویانم لذت سم از من پرس
شمارهٔ ۲۰۱ — خون قطره قطره می چکد از چشم تر هنوز
شمارهٔ ۲۱۴ — بیا به باغ و نقاب از رخ چمن برکش
شمارهٔ ۲۱۶ — خوشا روز و شب کلکته و عیش مقیمانش
شمارهٔ ۲۰۹ — هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس
شمارهٔ ۲۱۵ — دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش
شمارهٔ ۲۱۰ — من و نظاره رویی که وقت جلوه از تابش
شمارهٔ ۲۱۱ — خوشا حالم تن آتش بستر آتش
شمارهٔ ۲۱۲ — ز لکنت می تپد نبض رگ لعل گهربارش
شمارهٔ ۲۱۳ — مپرس حال اسیری که در خم هوسش
شمارهٔ ۲۱۷ — نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش
شمارهٔ ۲۱۸ — دوشم آهنگ عشا بود که آمد در گوش
شمارهٔ ۲۲۱ — گویی که هان وفا که وفا بوده است شرط
شمارهٔ ۲۱۹ — چون عکس پل به سیل به ذوق بلا برقص
شمارهٔ ۲۲۲ — تکیه بر عهد زبان تو غلط بود غلط
شمارهٔ ۲۲۰ — دل در غمش بسوز که جان می‌دهد عوض
شمارهٔ ۲۲۳ — مرا که باده ندارم ز روزگار چه حظ؟
شمارهٔ ۲۲۴ — تا رغبت وطن نبود از سفر چه حظ؟
شمارهٔ ۲۲۵ — شادم که بر انکار من شیخ و برهمن گشته جمع
شمارهٔ ۲۲۸ — هنگام بوسه بر لب جانان خورم دریغ
شمارهٔ ۲۲۶ — تا تف شوق تو انداخته جان در تن شمع
شمارهٔ ۲۲۹ — ای کرده غرقم بی خبر شو زین نشان‌ها یک طرف
شمارهٔ ۲۳۰ — گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف
شمارهٔ ۲۳۱ — شدم سپاسگزار خود از شکایت شوق
شمارهٔ ۲۲۷ — به خون تپم به سر رهگذر دروغ دروغ
شمارهٔ ۲۳۲ — به گونه می نپذیرد ز همدگر تفریق
شمارهٔ ۲۳۳ — بحر اگر موج زنست از خس و خاشاک چه باک؟
شمارهٔ ۲۳۵ — سبکروحم بود بار من اندک
شمارهٔ ۲۳۹ — گفتم ز شادی نبودم گنجیدن آسان در بغل
شمارهٔ ۲۳۶ — ای ترا و مرا درین نیرنگ
شمارهٔ ۲۳۴ — مرد آن که در هجوم تمنا شود هلاک
شمارهٔ ۲۴۰ — داریم در هوای تو مستی به بوی گل
شمارهٔ ۲۳۸ — تن بر کرانه ضایع دل در میانه غافل
شمارهٔ ۲۳۷ — راهی ست که در دل فتد ار خون رود از دل
شمارهٔ ۲۴۲ — هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام
شمارهٔ ۲۴۴ — دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم
شمارهٔ ۲۴۶ — نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم
شمارهٔ ۲۴۵ — یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم
شمارهٔ ۲۴۳ — بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام
شمارهٔ ۲۴۱ — نه مرا دولت دنیا نه مرا اجر جمیل
شمارهٔ ۲۴۸ — آنم که لب زمزمه فرسای ندارم
شمارهٔ ۲۴۷ — این چه شورست که از شوق تو در سر دارم؟
شمارهٔ ۲۵۰ — آسمان بلند را میرم
شمارهٔ ۲۵۱ — تا به کی صرف رضاجویی دل‌ها باشم
شمارهٔ ۲۵۳ — بی پردگی محشر رسوایی خویشم
شمارهٔ ۲۵۵ — بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم
شمارهٔ ۲۵۶ — خود را همی به نقش طرازی علم کنم
شمارهٔ ۲۴۹ — ز من حذر نکنی گر لباس دین دارم
شمارهٔ ۲۵۲ — اگر بر خود نمی بالد ز غارت کردن هوشم
شمارهٔ ۲۵۴ — در وصل دل آزاری اغیار ندانم
شمارهٔ ۲۵۷ — می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم
شمارهٔ ۲۵۹ — در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم
شمارهٔ ۲۵۸ — رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم
شمارهٔ ۲۶۰ — صبح ست خیز تا نفسی در هم افگنم
شمارهٔ ۲۶۴ — نشاط آرد به آزادی ز آرایش بریدن هم
شمارهٔ ۲۶۲ — گم گشته به کوی تو نه دل بلکه خبر هم
شمارهٔ ۲۶۳ — درد ناسازست و درمان نیز هم
شمارهٔ ۲۶۱ — دگر نگاه ترا مست ناز می‌خواهم
شمارهٔ ۲۶۶ — شب‌های غم که چهره به خوناب شسته‌ایم
شمارهٔ ۲۶۹ — بی خویشتن عنان نگاهش گرفته ایم
شمارهٔ ۲۷۲ — رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم
شمارهٔ ۲۷۰ — جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم
شمارهٔ ۲۷۱ — بر لب یا علی سرای باده روانه کرده ایم
شمارهٔ ۲۶۵ — صبح شد خیز که روداد اثر بنمایم
شمارهٔ ۲۶۷ — وحشتی در سفر از برگ سفر داشته‌ایم
شمارهٔ ۲۶۸ — تا فصلی از حقیقت اشیا نوشته‌ایم
شمارهٔ ۲۸۰ — حیف ست قتلگه ز گلستان شناختن
شمارهٔ ۲۷۵ — سوخت جگر تا کجا رنج چکیدن دهیم
شمارهٔ ۲۷۸ — به خونم دست و تیغ آلود جانان
شمارهٔ ۲۷۷ — چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان
شمارهٔ ۲۷۳ — بیا که قاعده آسمان بگردانیم
شمارهٔ ۲۷۹ — زهی باغ و بهار جان فشانان
شمارهٔ ۲۷۶ — ها، پری شیوه غزالان و ز مردم رمشان
شمارهٔ ۲۷۴ — بس که بپیچد به خویش جاده ز گمراهیم
شمارهٔ ۲۸۵ — چه غم ار به جد گرفتی ز من احتراز کردن؟
شمارهٔ ۲۸۴ — جنون مستم به فصل نوبهارم می‌توان کشتن
شمارهٔ ۲۸۱ — چیست به لب خنده از عتاب شکستن
شمارهٔ ۲۸۸ — طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن
شمارهٔ ۲۸۶ — خجل ز راستی خویش می توان کردن
شمارهٔ ۲۸۷ — تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟
شمارهٔ ۲۸۲ — خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن
شمارهٔ ۲۸۳ — خیره کند مرد را مهر درم داشتن
شمارهٔ ۲۸۹ — دل زان مژه تیز به یکبار کشیدن
شمارهٔ ۲۹۲ — رشک سخنم چیست؟ نه شهد هوس ست این
شمارهٔ ۲۹۳ — سرشک افشانی چشم ترش بین
شمارهٔ ۲۹۱ — بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من
شمارهٔ ۲۹۵ — عرض خود برد که رسوایی ما خیزد ازو
شمارهٔ ۲۹۶ — دولت به غلط نبود از سعی پشیمان شو
شمارهٔ ۲۹۴ — بالم به خویش بس که به بند کمند تو
شمارهٔ ۲۹۰ — ای ز ساز زنجیرم در جنون نواگر کن
شمارهٔ ۳۰۲ — بتی دارم از اهل دل رم گرفته
شمارهٔ ۲۹۸ — گویی به من کسی که ز دشمن رسیده کو؟
شمارهٔ ۳۰۰ — هله من عاشق ذاتم تنه ناها یا هو
شمارهٔ ۲۹۷ — گستاخ گشته ایم غرور جمال کو؟
شمارهٔ ۳۰۴ — گاهی به چشم دشمن و گاهی در آینه
شمارهٔ ۳۰۳ — مر ز فنا فراغ را مژده برگ و ساز ده
شمارهٔ ۲۹۹ — حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو
شمارهٔ ۳۰۱ — شاها به بزم جشن چو شاهان شراب خواه
شمارهٔ ۳۰۷ — می‌رود خنده به سامان بهاران زده‌ای
شمارهٔ ۳۱۰ — سرچشمه خونست ز دل تا به زبان های
شمارهٔ ۳۱۲ — خشنود شوی چون دل خشنود نیابی
شمارهٔ ۳۰۶ — چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای
شمارهٔ ۳۱۱ — در زمهریر سینه آسودگان نه ای
شمارهٔ ۳۰۸ — کیستم دست به مشاطگی جان زده‌ای
شمارهٔ ۳۰۵ — بر دست و پای بند گرانی نهاده ای
شمارهٔ ۳۰۹ — دارم دلی ز غصه گران‌بار بوده‌ای
شمارهٔ ۳۱۵ — در بستن تمثال تو حیرت رقمستی
شمارهٔ ۳۱۴ — گر نه نواها سرودمی چه غمستی؟
شمارهٔ ۳۲۰ — نفس را بر در این خانه صد غوغاست پنداری
شمارهٔ ۳۱۸ — به دل ز عربده جایی که داشتی داری
شمارهٔ ۳۱۹ — ای به صدمه ای آهی بر دلت ز ما باری
شمارهٔ ۳۱۶ — اندوه پرافشانی از چهره عیانستی
شمارهٔ ۳۱۷ — ای موج گل نوید تماشای کیستی؟
شمارهٔ ۳۱۳ — دلم در ناله از پهلوی داغ سینه تابستی
شمارهٔ ۳۲۲ — از جسم به جان نقاب تا کی؟
شمارهٔ ۳۲۵ — رفت آن که کسب بوی تو از باد کردمی
شمارهٔ ۳۲۳ — نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی
شمارهٔ ۳۲۴ — ز بس که با تو به هر شیوه آشناستمی
شمارهٔ ۳۲۸ — مژده خرمی و بی خللی را مانی
شمارهٔ ۳۲۱ — دیده ور آن که تا نهد دل به شمار دلبری
شمارهٔ ۳۲۷ — اگر به شرع سخن در بیان بگردانی
شمارهٔ ۳۲۶ — دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی
شمارهٔ ۳۲۹ — بدین خوبی خرد گوید که کام دل مخواه از وی
شمارهٔ ۳۳۰ — ای که گفتم ندهی داد دل آری ندهی
شمارهٔ ۳۳۲ — تابم ز دل برد کافرادایی
شمارهٔ ۳۳۱ — همنشین جان من و جان تو این انگیز هی
شمارهٔ ۳۳۴ — کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی
شمارهٔ ۳۳۳ — زاهد که و مسجد چه و محراب کجایی؟