شمارهٔ ۱۲۳ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعری عاشق است که از دوری محبوبش بسیار غمدار و نگران است. او می‌گوید که شادی و خواب از او فاصله گرفته‌اند و اگر محبوب نرسد، دل و جانش را به سوی او می‌فرستد. شاعر احساس می‌کند که جز آواز و یاد محبوب چیزی در اختیار ندارد و غم جدایی از او را تحمل نمی‌تواند. او به تکه‌های وجودش گسسته شده و دردی عمیق را از فراق محبوبش احساس می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند رنج دوری را تحمل کند و حسرت وصال محبوب را به دل دارد.