شمارهٔ ۱۲۵ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که به بیان عشق و محبت می‌پردازد. شاعر با تمثیل‌هایی چون مهر و ماه و بنفشه، به تجلیل از معشوق می‌پردازد و او را در بین همه خوبان برتر می‌داند. همچنین، اشاره می‌کند که اگر دل کسی را نوازش کند، باعث ناراحتی کسی نمی‌شود، چرا که در جهان کسی را جز معشوقش نیکو نمی‌داند. شاعر به ستایش زیبایی معشوق خود و عواطف عاشقانه‌اش ادامه می‌دهد و بیان می‌کند که جانی را به دوست می‌دهد و خود غم‌دار است. در انتها نیز از دلیل ناکامی‌هایش در عشق و احساساتش می‌گوید و به سادگی روحی‌اش اشاره می‌کند.