شمارهٔ ۱۹ قطران تبریزی
قطران تبریزی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گوشی که در حلقه او بود لفظ تو
مالیده سفاهت هر بدگهر شده است
چشمی که خاک درگه تو سرمه داشتی
راه ذهاب چشمه خون جگر شده است
بودی نیام تیغ فصاحت زبان من
واکنون ببین که ترکش تیر سحر شده است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به توصیف احساسات و تجربه‌های شاعر می‌پردازد. در ابتدا نشان می‌دهد که چگونه عشق به معشوق باعث شده است که شاعر دچار سفاهت و نادانی شود. سپس اشاره می‌کند به چشمی که با عشق معشوق به خاک آغشته شده و در نتیجه، احساسی عمیق و دردناک در او ایجاد کرده است. در نهایت، شاعر به تأثیر منفی این عشق بر زبان و بیان خود اشاره می‌کند و به حیرت و ناکامی در بیان احساساتش اذعان می‌کند. به طور کلی، شعر از عشق و درد ناشی از آن سخن می‌گوید.