شمارهٔ ۲ قطران تبریزی
قطران تبریزی / مقطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
دلا تا کی همی جوئی منی را
چه داری دوست هرزه دشمنی را
چرا جوئی وفا از بی وفائی
چه کوبی بیهده سرد آهنی را
ایا سوسن بناگوشی که داری
برشگ خویشتن هر سوسنی را
یکی زین برزن ناراه تر شو
که بر آتش نشانی برزنی را
دل من ارزنی عشق تو گوئی
چه سائی زیر گوئی ارزنی را
ببخشا ای پسر بر من ببخشا
مکش در عشق خیره چون منی را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و وفا صحبت می‌کند و به شوق و دردی که از آن می‌کشد اشاره دارد. او به دوست خود می‌گوید که چرا به دنبال عشق واقعی از کسی است که خود بی‌وفاست و چرا از سردی و بی‌احساسی بازمی‌گردد. شاعر در نهایت از معشوقه خود خواسته تا بر او ببخشاید و از او می‌خواهد خویشتن را در برابر عشق درک کند و از قید و بندهای بیهوده رها شود.