شمارهٔ ۴۴ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعای نویسنده برای پادشاه است و آرزو می‌کند که همیشه دل و جان او روشن باشد. او پیروزی‌ها و دلیرانه‌گی‌های پادشاه را ستایش می‌کند و برای دشمنان او آرزو می‌کند که همیشه در hardship و نابود نابودی باشند، در حالی که دوستان او در خوشی و شادی زندگی کنند. شاعر همچنین تمایل دارد که حاسدان پادشاه در تاریکی بمانند و پادشاه در روشنایی، و برای او و خدمتگذارانش موفقیت و خوشبختی بخواهد. در نهایت، شاعر باز هم بر این موضوع تأکید می‌کند که خانه پادشاه باید همیشه محل شادی باشد و خانه دشمنانش مکان غم و اندوه.