شمارهٔ ۵۳ قطران تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شاه جهان، شاه بزرگ هند، است و آرزو می‌کند که حکومت و عمر او همانند خورشید دائمی و پایدار باشد. شاعر در ستایش او از تطبیق چهره نیک او با آفتاب و تن بدخواهانش با وزش باد استفاده می‌کند. همچنین، بیان می‌شود که تنها به دانش او باید امید بست و برای شهریاران دیگر نیز آرزوی موفقیت می‌شود. در نهایت، خواسته می‌شود که روزهای او خوش و تخت سلطنتش جاودانه باشد.