شمارهٔ ۱۲۸ قدسی مشهدی
قدسی مشهدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
از شیشه نه می در دل مخمور فرو ریخت
انوار تجلی‌ست که بر طور فرو ریخت
گلچین چمن دامن گل را ز خجالت
چون دید گل روی تو از دور، فرو ریخت
در باغ جهان آبله‌های کف دهقان
چون قطره می از دل انگور فرو ریخت
صافش همه در شیشه ما کرد محبت
آن دُرد که در ساغر منصور فرو ریخت
چون لاله بود داغ دل و دامن صحرا
اشکی که ز چشم من محرور فرو ریخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی احساسات عاشقانه و اندوه را بیان می‌کند. شاعر به تشبیه‌های مختلفی اشاره می‌کند که نشان‌دهندهٔ ریختن و ریزش عواطف و زیبایی‌هاست. شیشهٔ می، انوار، و اشک‌ها نمادهایی از عشق و درد در دل هستند. همچنین، دیدن زیبایی معشوق باعث خجالت گل‌ها و ریزش اشک‌ها می‌شود. در نهایت، این شعر تصویری از عشق عمیق و احساسی دارد که با درد و شوق درآمیخته است.