شمارهٔ ۱۳۴ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در شعر، شاعر به احساسات عمیق خود در مورد عشق و جدایی اشاره می‌کند. او به آینه نگاه می‌کند اما از تصویر خود چیزی نمی‌بیند و دلش از اینکه محبوبش از عشق او خبر ندارد، شاد است. بلبلی که غمگین است، از درد عشق خود فریاد می‌زند ولی ز باد صبا نیز خبری نیست. شاعر در حیرت است که چگونه دلش به این عشق گرایش دارد در حالی که چشمش از این موضوع بی‌خبر است. او و یارانش در حالت غم و خمودگی به سر می‌برند و ننگ صحبت از احساساتش را بر دوش می‌کشند. عشق او، حتی از جنون نیز فراتر است و چشم دلش پر از نور محبوب است. در نهایت، شاعر می‌گوید اگرچه در دل محبوبش فریاد او تأثیری ندارد، اما او همچنان درد عشق را حس می‌کند.