شمارهٔ ۱۵۲ قدسی مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر از کمند (چنگ) محبوبش رهایی می‌خواهد و آرزو دارد که دلش اسیر او نباشد. او به عشق و مهر نهفته در دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر این عشق نبود، به راحتی می‌توانست درد و رنج را تحمل کند. شاعر همچنین از ساقی مجلس می‌خواهد که بهانه‌گیری نکند و می‌گوید که دعا کند تا بعد از فرهاد (شخصی که بر محبوبش می‌گرید) به آرامش برسد. در نهایت، او از درد جدایی و اندوه گفت‌وگو می‌کند و به محبوبش تأکید می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند مانند او باشد.